Andrijana Zafirovska: Volejbolli mund të jetë profesion i sigurt dhe afatgjatë për gratë

Andrijana Zafirovska thotë se volejbolli i shkriu jetën e saj — fillimisht si lojtare dhe pjesë e përfaqësueses, më pas si pedagoge dhe drejtuese klubi. Gjatë karrierës që e çoi përmes disa klubeve në Maqedoni dhe jashtë, ajo kthehej vazhdimisht te OK Rabotnichki, ku sot është nënkryetare dhe drejtoreshë sportive, dhe ligjëron në Katedrën e volejbollit në Fakultetin e Arsimit Fizik, Sportit dhe Shëndetit.

"Karriera ime në volejboll ishte e mbushur me shumë sfida, suksese, përvoja dhe momente të paharrueshme që më formuan jo vetëm si sportive, por edhe si person. Gjatë karrierës luajta për disa klube në Maqedoni dhe jashtë, nga Olimpic Volley, Vardar Makprimat, Student, Student Cometal, Aris (Greqi) deri te Požarevac (Serbi). Por, nga viti 2000 deri sot, pavarësisht se ku më çonte rruga sportive, gjithmonë kthehesha te klubi që për mua përfaqëson shumë më tepër se një organizatë sportive – OK Rabotnichki, klubi që gjithmonë ka qenë shtëpia ime sportive. Sot, në të njëjtin klub vazhdoj të kontribuoj në një rol tjetër, por po aq përgjegjës, si nënkryetare dhe drejtoreshë sportive. Jam veçanërisht e krenuar për karrierën time përfaqësuese. Në vetëm 15 vjeçare u bëra anëtare e përfaqësueses së seniorëve të Maqedonisë, dhe karrierën përfaqësuese e përfundova si kapiteni i saj. Volejbolli më dha shumë më tepër se një karrierë sportive. Më mësoi për përgjegjësinë, punën në ekip, respektin, qëndrueshmërinë dhe si të përballesh me humbjet, të cilat ndonjëherë janë mësime më të rëndësishme se vetë fitoret. Kur sot kthehem pas në atë rrugë, kuptoj se mësimi më i madh që më la sporti është se talenti mund të të hapë derën, por vetëm disiplinë, përkushtim, qëndrueshmëri dhe karakter mund të të mbajnë në majë. Suksesi nuk vjen brenda natës dhe pas çdo rezultati qëndrojnë vite pune, sakrifica dhe heqje dorë."

Nga masiviteti te standardet profesionale

Zafirovska vë në dukje përparim në disa fusha — më shumë fonde shtetërore dhe mundësi mbështetëse — por nënvizon se problemet strukturore bazë kanë mbetur. Ajo përmend infrastrukturë të pamjaftueshme sportive, orare të kufizuara trajnimi, mungesë pajisjeje moderne dhe pasiguri financiare të klubeve. Shumica e kostove për zhvillimin e vajzave të reja ende mbahen nga familjet, ndërsa klubet shpesh mbijetojnë falë entuziazmit të vullnetarëve dhe stafit të përkushtuar.

"Nëse bëj krahasim me periudhën kur luaja aktivisht volejboll, duhet të theksoj se disa gjëra janë ndryshuar në drejtim pozitiv. Sot shteti ndan më shumë fonde për sportin dhe ekzistojnë më shumë mundësi për mbështetje dhe zhvillim, por, fatkeqësisht, shumë probleme themelore dhe thelbësore kanë mbetur të pazgjidhura. Pavarësisht rritjes së investimeve, mendoj se kushtet për punë dhe zhvillim të volejbollit të femrave nuk janë përmirësuar në masën që duhet. Ne ende ballafaqohemi me infrastrukturë të pamjaftueshme dhe jo adekuate sportive, orare të kufizuara për stërvitje, mungesë të pajisjeve dhe rekvizitëve modernë, si dhe stabilitet të pamjaftueshëm financiar të klubeve. Një problem shtesë është se pjesa më e madhe e barrës financiare për zhvillimin e sportisteve të reja mbetet në familjet e tyre, ndërsa klubet shpesh funksionojnë falë entuziazmit dhe përkushtimit personal të punonjësve të sportit. Nga ana tjetër, volejbolli i femrave sot ka potencial real. Ai është sporti më masiv për femra në Maqedoni, me një numër të madh vajzash që stërviten në kategori të ndryshme moshe. Kjo është një vlerë e madhe që duhet të njihet dhe të mbështetet në përputhje me rrethanat."

Ajo argumenton që masiviteti duhet të përkthehet në cilësi përmes një sistemi afatgjatë dhe profesional: edukim i vazhdueshëm i trajnerëve, programe të unifikuara me qëllime dhe standarde të qarta për çdo grupmoshë dhe lidhje më të forta mes shkollave, universiteteve, klubeve dhe federatës.

"Mendoj se një nga paragjykimet më të mëdha është se sporti nuk mund të jetë një profesion i sigurt dhe afatgjatë për një grua. Unë besoj fort se mundet, por për këtë nevojitet më shumë mbështetje financiare dhe institucionale, sigurim social dhe shëndetësor, përfitime arsimore dhe perspektivë pas përfundimit të karrierës sportive. Gruaja ka forcë dhe potencial të jetë sportive e suksesshme, profesioniste dhe nënë, por nuk duhet të vihet drejt zgjedhjes midis karrierës dhe familjes. Gratë prej kohësh kanë dëshmuar se mund të kenë sukses në sportin profesional. Tani është detyra jonë të krijojmë kushte që suksesi i tyre të nënkuptojë edhe profesion, ekzistencë dhe një të ardhme të sigurt."

Si drejtuese sportive e OK Rabotnichki, Zafirovska thekson vështirësinë për të mbajtur një ekip konkurues me buxhete të kufizuara, por edhe krenarinë për traditën e klubit: "OK Rabotnichki nuk është vetëm një klub sportiv, por një institucion i vërtetë volejbolli! sinonim për tituj dhe suksese, por mbi të gjitha një vazo ku rriten përfaqësuese dhe sportive të nivelit të lartë, që kanë lënë një gjurmë të pashlyeshme në historinë e volejbollit të femrave në Maqedoni. Me 18 tituj kampion, 15 kupa dhe një Superkup, pra gjithsej 34 trofeje vendore, Rabotnichki me të drejtë përfaqëson një shembull të traditës sportive, përkushtimit dhe vazhdimësisë në ndërtimin e gjeneratave fituese."

Si pedagoge, ajo thotë se interesi tek vajzat është i madh dhe se duhen liga të mirëorganizuara shkollore dhe universitare si pika nisjeje dhe filtër talentesh. Ajo dërgon një thirrje të qartë: institucionet, biznesi dhe sponsorizuesit të shohin volejbollin e femrave si një investim në sport dhe në të ardhmen e sportisteve.

Foto: Arhiva na Andrijana Zafirovska