Kryefaqja
Magazina

Mos lini këpucët në prag: besimi popullor që i lidh ato me keqfat dhe ndarjet

Një besim popullor lidh këpucët e lëna në prag me brenga të jashtme dhe ndarje, ndërsa sot shikohet edhe si çështje praktike e rendit të hyrjes.

·Magazina
Mos lini këpucët në prag: besimi popullor që i lidh ato me keqfat dhe ndarjet

Lënia e këpucëve në prag mund të duket si zakon i zakonshëm, por në shumë fshatra të Ballkanit ajo ka pasur një kuptim më të thellë: këpucët konsideroheshin se shkatërrojnë vijën simbolike midis shtëpisë dhe botës së jashtme.

Besimi popullor thoshte se këpucët “mbajnë” vendet ku ka ecur njeriu gjatë ditës — jo vetëm baltën dhe pluhurin, por simbolikisht gjithçka me të cilën është përballur jashtë: njerëz të huaj, grindje, brenga, tregje, kryqëzime, varreza dhe vende që mendohej se mbajnë energji të rëndë ose të padëshirueshme.

Ritual, kuptim dhe arsye praktike

Për këtë arsye të moshuarit i vëzhgonin vendet ku i linin këpucët. Nëse këpucët mbeteshin pikërisht në prag, besohej se ajo që personi solli nga jashtë qëndronte te hyrja dhe në njëfarë mënyre dobësonte mbrojtjen e shtëpisë. Në disa zona këpucët lideshin me udhëtimin dhe ikjen; në disa rite funerale këpucët e të ndjerit nxirreshin jashtë shtëpisë, prandaj këpucët e vendosura drejt daljeje simbolizonin ndarje dhe lamtumirë.

Nga këto besime u zhvillua ideja se këpucët në mat ose në prag mund të “thërrisnin” dikë që të largohej nga shtëpia ose të sillnin trazira, grindje dhe mosmarrëveshje në familje. Disa interpretime i lidhnin edhe me sëmundje ose fatkeqësi, dhe prandaj gjeneratat e vjetra kujdeseshin hyrjen ta mbajnë të pastër dhe të lirë nga rrëmujat.

Prapa këtyre superioreve qëndron edhe një shpjegim praktik dhe psikologjik: hyrja është e para që shohim kur kthehemi dhe e fundit që kalojmë kur dalim. Një hyrje e rregullt dhe e pastër ndihmon të ruhet një ndarje e qartë midis kaosit publik dhe strehës private. Kur pragu është i mbushur me këpucë, çanta dhe sende të ndryshme, kjo ndarje vizuale zhduket — si dhe ndjenja e rendit dhe qetësisë.

Sado që dikush të besojë këto zakone të vjetra apo t’i shohë si pjesë kurioze të traditës, është e qartë se të parët i dhanë rëndësi pragut: ai ishte më shumë se një hap fizike, ishte një vijë simbolike pas të cilës duhej të mbeteshin çrregullimi dhe brengat e jashtme.

Foto: material shtypi nga ngjarja

Artikuj të ngjashëm