Свети Прохор Пчињски: моштите што и денес мироточат
Православните верници го слават 1. ноември во манастирот Прохор Пчињски, кој постои повеќе од 950 години.

Секоја година на 1. ноември православните верници го одбележуваат празникот посветен на Преподобниот Прохор Пчињски, значаен православен пустиник и светец од 11 век чије име е длабоко врежано во духовната историја на овие простори. Овој голем празник е истовремено и манастирска слава на манастирот Прохор Пчињски, сместен во долината на реката Пчиња под падините на планината Козјак, кој постои повеќе од 950 години.
Пророштвото и настанокот на црквата
Според преданијата, Прохор подолго од три децении поминал во потполна самотија и испосништво во мала пештера на планината Козјак. Таму го запознал византискиот војсководец и тогашен обичен ловџија Роман Диоген, кому му претскажал дека ќе стане цар. Кога Диоген навистина седнал на царскиот престол, го заборавил стариот пустиник. Сепак, по три децении од смртта на Прохор, светецот му се јавил во сон на царот со прекор, по што исплашениот владетел веднаш тргнал во потрага по пештерата во која што некогаш живеел и ги пронашол неговите посмртни останки, а потоа и му изградил чесен храм.
Манастирот ги привлекува верниците и на секојдневна основа затоа што Свети Прохор Пчињски е единствениот светец во православната црква чии свети мошти непрекинато точат свето миро. Ова чудо се смета за посебен знак на благодат и многумина доаѓаат да се помолат за исцелување и за заштита на семејството.
Народните верувања поврзани со местото ги бележат сведоштвата за исцелувања, враќање на мирот и утеха за оние што доаѓаат да се помолат. Многу посетители велат дека веднаш со влегувањето во манастирските ѕидини се чувствува неверојатен мир и дека секојдневните грижи таму бледнеат. На самиот празник верниците традиционално упатуваат молитва кон светецот за здравје, среќа и заштита на семејството.
На овој ден се слават и Светиот пророк Јоил, Маченикот Уар со седумте учители христијански (околу 307) и Преносот на моштите на преподобен Јован Рилски (1238), кои се истовремено спомнати во литургиското чествување.
Фото: прес-материјал од настанот


