Баба Рада ќе ѝ ја остави куќата на сосетката — децата ретко ја посетуваат

Седумдесет и четиригодишната Радмила од Белград одлучила семејната куќа да ѝ ја остави на сосетката што секојдневно се грижи за неа, наместо на своите четири деца. По смртта на сопругот и со пензијата како единствен редовен приход, таа вели дека одлуката е резултат на долготрајната отсуственост и емоционалната дистанца од потомците.

Од полни соби и детски смеа до тишина во домот

Се омажила на 19 години за својата прва љубов и со години вложувала во семејството и воспитувањето на четирите деца, надевајќи се дека куќата ќе остане место за собири и разговори. По смртта на сопругот, големиот дом останал празен, а посетите ретки.

„Кога беа мали, со ноќи не спиев. Кога пораснаа, мислев дека ќе дојде време заедно да испиеме кафе, да слушнам како се. Не ни претпоставував дека деновите ќе ги бројам според тоа колку долго не ми заѕвонил телефонот“, раскажува баба Рада со растреперен глас.

Децата, вели таа, често се оправдуваат дека имаат свои животи. „Велат дека имаат свои животи. Разбирам, имаат работа, семејства, обврски. Но, зарем е толку тешко да се одвои еден час за мајката?“, се прашува Радмила.

Особено ја погодило тоа што во последните месеци децата ѝ нуделе да се пресели во дом за стари лица. „Ми велат дека за мене би било најдобро да одам во старечки дом. Велат дека таму некој ќе се грижи за мене. А јас се прашувам, зарем затоа ги одгледував, за еден ден да ме препуштат на непознати луѓе?“, раскажува таа.

Додека децата станувале сè поретко присутни, Радмила пронашла поддршка кај сосетката Милена, која секојдневно ѝ носи оброк, оди по лекови и едноставно минува време со неа. „Не ме прашува дали имам пари. Не ме прашува што ќе добие. Само ќе рече: ‘Сосетке, како сте денес?’ Тоа прашање понекогаш вреди повеќе од сè“, искрено раскажува пензионерката.

Токму поради таа грижа, таа решила да го измени тестаментот. „Го менувам тестаментот. Куќата нема да им ја оставам на оние што се сеќаваат дека постојам само кога треба нешто да потпишам. Ќе ѝ ја оставам на личноста која ми покажа дека семејството не е секогаш она што пишува во изводот од матичната книга на родените“, ја објаснува Радмила својата одлука.

Гледајќи стара свадбена фотографија од неа и покојниот сопруг, таа вели дека никогаш не се пожалела што се омажила за првата љубов, но жал ѝ е што љубовта што ја дале на децата не се вратило. „Се омажив за мојата прва љубов и никогаш не се покајав поради тоа. Само ми е жал што љубовта што ние двајцата им ја дадовме на децата не успеа да го најде патот назад до нас“, раскажува таа.

Радмила е свесна дека нејзината одлука може да предизвика несогласувања и реакции, но вели дека конечно нашла внатрешен мир. За неа, наследството не треба автоматски да припадне на оние со крвно сродство, туку на луѓето кои покажале вистинска грижа, љубов и човечност кога им било најпотребно.

Фото: прес-материјал од настанот