Милијарди евра на „заборавени“ сметки во Германија — наследниците остануваат во темнина

Милијарди евра лежат недопрени на неактивни сметки во германските банки и финансиски институции, а наследниците често не знаат за нивното постоење. Според извештај на Министерството за истражување од 2021 година, на такви сметки може да има повеќе од четири милијарди евра; некои проценки дури наведуваат и до девет милијарди. Банките досега не објавија единствени бројки.

Во Германија не постои официјална правна дефиниција за „неактивни“ или „заборавени“ сметки. Вообичаено се мисли на банкарски депозити или хартии од вредност — акции, обврзници и слично — на кои година или децении нема активности. Бидејќи не постои заедничка законска рамка, банките самостојно одлучуваат кога ќе класифицираат сметка како неактивна и колку темелно ќе ги бараат сопствениците или наследниците. Строгите правила за заштита на лични податоци дополнително ја отежнуваат работата.

По смртта на сопственикот, откривањето на таквите имоти може да биде исклучително тешко, особено ако лицето имало повеќе сметки или не чувало хартиени записи. Информациите често се наоѓаат во е-пошти или на стари хард дискови, а нетрадиционалните средства како криптовалутите и НФТ‑овите се уште потешки за следење.

Потребен централен регистар

Беатрис Ајзеншмит, член на одборот на Берлинската асоцијација на германски баратели на наследници, вели дека најважната мерка ќе беше воспоставување централен регистар на неактивни сметки за да им се олесни на наследниците проверката дали некое лице имало средства. „Затоа многу наследници одлучуваат да не поднесуваат такви барања“, изјави Беатрис Ајзеншмит.

Имало неколку обиди за регистар во минатото: пред речиси една деценија, Норберт Валтер‑Борјанс, тогаш министер за финансии на Северна Рајна‑Вестфалија, процени дека околу две милијарди евра се на неактивни сметки и побара создавање национален регистар. Сегашната сојузна влада предводена од канцеларот Фридрих Мерц најави закон со кој би се создавал јавно достапен онлајн регистар, но новите прописи сè уште не се усвоени, па судбината на тие средства останува неодредена.

Другите земји пристапуваат различно: Велика Британија префрла средства во фонд за враќање по 15 години, но наследниците можат да ги побараат без ограничување; Ирска по сличен рок пренесува средства на државата по претходно објавено известување; САД‑от регулираат по држави, обично по три до пет години сметките се сметаат за неактивни; Франција по десет години префрла на Фондот за депозити, а по уште 20 години средствата може да станат државна сопственост; Швајцарија одржува централна база на податоци и по долготрајна неактивност може да објави информации и на крајот да ги пренесе правата на државата ако наследниците не се јават.

Фото: прес-материјал од настанот