Natasha Andonova: Prindërit e mi janë heronjtë e vërtetë, Maqedonia e Veriut është në zemrën time

Natasha Andonova flet për rrugëtimin e saj nga Negotina dhe Velesi deri te klubet e mëdha të Evropës dhe për arsyet personale pse nuk është pjesë e kombëtares në këtë moment. Intervista u zhvillua pasi ajo pranoi të flasë, edhe pse kishte një ndeshje të Ligës së Kampioneve jashtë vendit, më 02.10.2026.

"Pranoj me kënaqësi të jem pjesë e familjes 'Women's Sports Stories'. Kam një ndeshje të Ligës së Kampioneve, dhe është jashtë vendit, por do të gjej kohë të përgjigjem në pyetje," tha Andonova dhe pastaj iu përgjigj një serie temash mbi karrierën dhe ambiciet e saj.

Ajo përshkroi se si futbolli filloi si një dashuri e thjeshtë për lojën dhe jo si një karrierë e planifikuar. "Kur kthehem mbrapsht, mendoj se më e interesante është që në fillim aspak nuk mendoja për karrierë. Unë thjesht doja të luaja futboll. Ishte diçka që më bënte të lumtur dhe ku ndjehesha vetvetja. Si një vajzë, natyrisht, hasja komente si 'futbolli është për djem', por kjo kurrë nuk më tingëlloi si arsye për të ndaluar. Përkundrazi, ndoshta më shtyu edhe më shumë të tregoj që mundem. Pika kthese erdhi kur fillova të kuptoj se nuk bëhet vetëm për atë që unë dua, por që mund të jem e mirë në një nivel që mund të më hapë dyer. Kombëtarja, turnetë rinore dhe më pas hapi i parë serioz jashtë vendit më treguan se futbolli mund të jetë profesion për mua. Mendoj se talenti më i madh që kisha nuk ishte vetëm se mund të luaja futboll, por që kurrë nuk frikësohesha të ëndërroja më shumë," tha ajo.

Familja dhe hapi i parë i madh

Transferimi te Turbine Potsdam në Gjermani, së bashku me motrën e saj Sijche, ishte një kthesë thelbësore. Andonova theksoi rëndësinë e guximit të prindërve: "Turbine Potsdam ishte një nga kthesat më të mëdha në jetën time. Së bashku me motrën time shkuam në Gjermani, dhe kur sot kthehem pas në atë periudhë, e kuptoj sa shumë guxim kishin prindërit tanë që na lejuan ne, aq të reja, të shkonim në një vend të ri dhe në një botë plotësisht tjetër. Ndoshta atëherë nuk ishim të vetëdijshme plotësisht se çfarë do të thoshte kjo për ta. Sot jam pafundësisht mirënjohëse. Ai guxim dhe besimi i tyre për mua vlejnë më shumë se çdo transferim. Pa prindërit e mi, pa mbështetjen e tyre dhe pa sakrificën që bënë për mua, sot nuk do të isha personi dhe futbollistja që jam. Pra kur dikush më pyet se kush luajti rolin më të madh në transferimin tim të parë ose në karrierën time, gjithmonë do t'i vendos prindërit e mi të parët së bashku me motrën time. Ata ishin njerëzit që më lejuan të ëndërroja dhe kishin guximin të më lejonin të ndiqja atë ëndërr."

Ajo përmendi më pas periudha në Suedi dhe te PSG, dhe më pas përvojën në Barcelona, të cilën e përshkroi si një konfirmim se një vajzë nga Maqedonia e Veriut mund të arrijë majat. "Barcelona ishte diçka e veçantë. Jo vetëm sepse ishte një nga klubet më të mëdha në botë, por sepse në atë periudhë gjithë klubi ishte i rrethuar nga ajo energji e jashtëzakonshme e futbollit. Vjen nga Maqedonia e Veriut dhe papritmas je në Barcelona, në një klub ku luajnë Messi, Neymar dhe Suarez… dhe gjithçka që e shikoje në televizor bëhet pjesë e përditshmërisë tënde. Më interesante është që me kalimin e kohës ndalon së shikuari vetëm emrat dhe fillon të shikosh njerëzit dhe profesionistët. Shikon se si punojnë, sa i rëndësishëm janë detajet për ta, si e trajtojnë futbollin. Dhe mendoj se kjo ishte një nga mësimet më të mëdha: pavarësisht sa lart ke arritur, gjithmonë mund të mësosh nga dikush. Barcelona për mua nuk ishte thjesht një transferim. Ishte konfirmim që një vajzë nga Maqedonia e Veriut vërtet mund të arrijë vende që dikur dukeshin të paarritshme."

Për kombëtaren, Andonova tha se marrëdhënia e saj me fanellën mbetet personale dhe se ajo është e hapur për dialog: "Kombëtarja për mua është një temë që gjithmonë do të jetë shumë personale. Unë u rrita me Maqedoninë. Atje pata paraqitjet e mia të para për kombëtaren, atje mbaja fanellën me krenari dhe gjithmonë dua të jap maksimumin. Në të njëjtën kohë, me kalimin e viteve ke situata të ndryshme, njerëz të ndryshëm, periudha të ndryshme. Patëm mosmarrëveshje, biseduam, gjetëm gjuhë të përbashkët dhe përsëri luajta për kombëtaren. Prandaj nuk dua ta shoh këtë temë si një konflikt midis meje dhe kombëtares. Nëse në një moment nuk jam aty, kjo nuk do të thotë që kam ndaluar ta dua Maqedoninë e Veriut ose që fanella nuk ka rëndësi për mua. Mendoj se pas kaq vitesh kam të drejtë të them se dua që gjërat të vendosen me respekt të ndërsjellë, komunikim të hapur dhe marrëdhënie të qarta. Unë gjithmonë jam e hapur për bisedë. Dhe ajo që do të ndodhë më tej duhet të jetë rezultat i një bisedë mes të gjitha palëve, jo supozimesh ose informacionesh përmes palëve të treta," tha ajo.

Andonova kërkoi gjithashtu përmirësime strukturore për futbollin e femrave: më shumë punë me kategoritë e reja, trajnerë të specializuar për vajzat, kushte më të mira për stërvitje dhe më shumë ndeshje. Ajo po ashtu foli për planet e saj pas karrierës: trajnim, zhvillim lojtarësh të rinj, menaxhim apo skauting, dhe dëshirën që përvoja e fituar në Gjermani, Suedi, Francë, Spanjë, Arabinë Saudite dhe Zvicër të transmetohet te brezat e ardhshëm.

Foto: Privatna arhiva na Natasha Andonova