Пријатели ја откриваат скриената страна на Зоки Фаци: последниот разговор и анегдотите што остануваат

Речиси две години по трагичната смрт на познатиот шоубизнис новинар Зоран Василевски — познат како Зоки Фаци — блиски пријатели се враќаат на интимните моменти, на последниот разговор и на ситните анегдоти кои го одржуваат неговиот спомен. Бизнисменот Ферки Демировски и неговата сопруга Елма отворено зборуваа за пријателство што со текот на времето прерасна во семејство.

Под површината на веселиот лик

Ферки зборува за нивниот однос како за место на сигурност спротивно на јавната, настапна страна на Зоки: „Ферки е мојот Ангел Чувар“, беше реченица што Зоки често ја употребуваше, и тие велат дека тие зборови сè уште одѕвонуваат. Го паметат и долгите разговори за верата и за работите што лежат зад секојдневието, моменти кога Зоки навистина ѝ се доверуваше на таа блискост.

Една од анегдотите која редовно им предизвикува насмевка се однесува на патувањето за Солун. Ферки раскажува дека цел пат молчел; на границата само му го подал пасошот и тоа било доволно. Како што сам го пренел Зоки: „Замислете, од Скопје до Солун не ми кажа ни збор, а на граница само ми рече: „Дај го пасошот.““ Таа сцена — трпеливоста, почитта и тивкото разбирање — за Ферки е највредна.

Елма, која долги години работеше со Зоки во ресторанот Ми Каса, ги опишува деновите кога тој не беше само вработен туку дел од семејниот ритам на локалот. Гордо ја водеше маркетинг-стратегијата, им помагаше на сите, послужуваше кафе, седнуваше на рецепцијата и ги забавуваше гостите. Спомените ѝ носат една реченица што често ја слушала од него: „Ама заедно ја градиме приказната на местото, нели Елма“ — зборови што ја покажуваат негова посветеност.

И двајцата подвлекуваат дека гласниот, разигран лик што беа навикнале да го гледаат многумина криеше потреба за тишина и потврда. Кога остануваше по работа, често велеше: „убаво ми е овде немој да ми кажеш да си одам“, и токму тие ситни навики, тие насмевки и тишини, денес им недостасуваат најмногу.

Таа загуба ги преформирала обичните денови во деликатни и големи спомени: едно кафе, еден разговор, еден глас. Токму обичните моменти — кога ја напуштаат секојдневието — стануваат најсилните потсетници на животот кој го полнеше и сцената и задкулисјето.

Фото: прес-материјал од настанот