Miqtë kujtojnë Zoran "Zoki Faci": biseda e fundit dhe kujtimet që mbeten

Pothuaj dy vite pas vdekjes së tragjike të gazetarit të njohur të showbiz-it maqedonas Zoran Vasilevski — i njohur si Zoki Faci — miq të ngushtë rikthehen te momentet intime, biseda e fundit dhe anekdotat e vogla që e mbajnë përkujtesën e tij të gjallë. Biznesmeni Ferki Demirovski dhe gruaja e tij, Elma, flasin hapur për një miqësi që u bë familje.

Një anë e qetë pas personazhit publik

Ferki e përshkruan marrëdhënien e tyre si një strehë nga pjesa performative e jetës së Zokit: “Ferki is my Angel Guardian” ishte shprehje që Zoki e përdorte për të — dhe çifti thonë se fjalët ende rezatojnë. Ata kujtojnë bisedat e gjata rreth besimit dhe asaj që vjen pas jetës së përditshme, dhe se si Zoki i besonte Ferkit për dyshimet dhe frikërat që rrallë i shfaqi përpara të tjerëve.

Një anekdotë që e përmendin shpesh është udhëtimi i qetë drejt Selanikut. Ferki rrëfen se udhëtoi katër orë në heshtje; në doganë ai thjesht ia dha Zokit pasaportën dhe më pas Zoki i tregoi të gjithëve: “Imagine, from Skopje to Thessaloniki he didn’t say a word, and at the border he only told me, ‘Give the passport.’” Ky imazh i vogël — durimi, respekti dhe një mirëkuptim privat — është ajo që Ferki e ruan si më të çmuar.

Elma, që punohej me Zokin në restorantin Mi Kasa për vite me radhë, e përshkruan si dikë që rolin e punës e solli në zemër të vendit. Ai ishte krenar për punën e tij si marketing manager, ndihmonte të gjithë, hante nga çdo detyrë dhe sillte miqtë për të provuar ushqimin. “But together we're building the story of this place, aren't we, Elma?” — fjalë që tregojnë sa i përfshirë ndihej ai në identitetin e restorantit.

Të dy nënvizojnë se figura publike — i zëshëm, energjik, gjithmonë në lëvizje — fshehte nevojën për qetësi dhe siguri. Kur qëndronte gjatë pas orarit, shpesh thoshte: “I like it here; don't tell me to go”, dhe pikërisht ato zakone të vogla, më së shumti u mungojnë tani.

Humbja ka kthyer ditët e zakonshme në kujtime delikate dhe të mëdha: një kafe e thjeshtë, një bisedë e zakonshme, një zë i njohur. Ato momente të zakonshme, kur ikin, bëhen përkujtuesit më të fortë të një jete që mbushte dhomat — në skenë dhe prapa skenës.

Foto: material shtypi nga ngjarja