Sergej Andreevski për Andros: përplasja e tokës së kuqe dhe detit të kaltër

Sergej Andreevski tregon për momentin kur zbret nga trageti dhe me frymën e parë e ndien ishullin Andros — aromat e gurit, prekja e detit dhe detajet e imëta të peizazhit të kodrave që riorganizojnë shikimin e tij krijues.

Kur e kuqja takohet me të kaltërën

Në rrëfimin e tij peizazhi përsëri e përsëri vendos të njëjtën lojë vizuale: toka me ngjyrë terrakote dhe pafundësia e kaltërt e detit dhe qiellit. "Ajo përplasje e të kuqes me të kaltërën është fascinuese dhe mahnitëse – magji," shpjegon ai, dhe e thotë atë si arsye pse ishulli vazhdimisht e tërheq.

Andros ende ruan plazhe misterioze ku uji depërton në barkun e tokës; ndonjëherë era në ajër ngre pluhur të kuq që ndryshon paletën e motit. Muret prej guri që shtrihen përgjatë kodrave dhe ullinjtë e vjetër — dëshmitarë të një pasurie të dikurshme — i japin natyrës një shenjë skulpturore që ushqen fantazinë vizuale.

"Për herë të parë e vizituam ishullin së bashku me bashkëshorten në vitin 2024." Mikpritësi ynë ishte Haris Savides, arkitekt, fotograf dhe estetik i nivelit botëror, i cili na futi dhe na tregoi sekretet e strehës së tij të qetë dhe krijuese dhe ndau idenë për krijimin e një fshati artistik.

Andreevski shton se vetëm vitin e ardhshëm Amalia Gardens filloi të shkëlqejë si një rezidencë artistike. Këtë vit isha për herë të tretë në Andros, dhe së bashku me kolegun Nikola Pijanmanov bashkuam veprat tona me punimet e pjesëmarrësve nga Greqia dhe nga bota, duke lënë vepra me peshë si dëshmi të takimit tonë me hapësirën.

Teksti nuk është një përshkrim i zakonshëm turistik, por një raport nga terreni i një artisti: i vëmendshëm ndaj teksturave, aromave dhe tingujve të jetës rurale — kambanat, zërat e deleve dhe dhive dhe burimet e fshehta që shfaqen dhe zhduken mes shkëmbinjve. Për Andreevskin, Andros u bë një burim i përhershëm i materialit dhe kuptimit.

Foto: privatna arhiva