Tamara Atanasova: Nuk është gjinia, por rezultatet, puna dhe disiplinë ajo që duhet ta vlerësojë sportistin

Tamara Atanasova është një nga udhëheqëset e volejbollit të femrave në Maqedoninë e Veriut: një sportive që vjen nga një familje sportive, ka përvojë jashtë vendit dhe luan për kampionen Rabotnicki, ndërsa punon edhe me brezat e rinj.

Nga fillimet familjare deri te eksperienca në Sharjah

Për shkakun që zgjodhi volejbollin, Atanasova thekson ndikimin e familjes dhe mbështetjen e prindërve. "Unë vij nga një familje sportive, prandaj në një farë mënyre pritej që të ndiqja atë rrugë. Ndikimi më i madh mbi mua ishin prindërit e mi, të cilët gjithmonë më kanë mbështetur dhe më kanë ngulitur dashurinë për sportin. Volejbolli ishte sporti i parë që fillova të stërvitem si fëmijë dhe që nga fillimi u identifikova me të. Nuk ndjeva kurrë nevojë të provoj diçka tjetër, sepse volejbolli u bë më shumë se një sport për mua — u bë pjesë e jetës sime. Me kalimin e viteve, ajo dashuri vetëm u rrit dhe më motivoi çdo ditë të punoj edhe më shumë."

Duke folur për zhvillimin e saj, ajo thekson rëndësinë e kapitalit mental në sport. "Me kalimin e viteve kuptova që volejbolli nuk është vetëm përgatitje fizike dhe teknikë, por edhe karakter. Mësova të jem e durueshme, të mos dekurajohem pas një ndeshjeje të keqe dhe të nxjerr mësim nga çdo situatë. Do të doja që në fillim ta dija se përparimi nuk është gjithmonë linear — ka ngritje dhe rënie, por nëse je i disiplinuar dhe i qëndrueshëm, rezultatet gjithmonë vijnë."

Veshja e fanellës së kombëtares ka për të një rëndësi të veçantë. "Të veshësh fanellën e përfaqësueses është nderi më i madh që mund t'ia ketë një sportisti. Është një ndjenjë e veçantë, por edhe një përgjegjësi e madhe, sepse e di që nuk lufton vetëm për veten, por përfaqëson gjithë shtetin. Sa herë që vesh fanellën e përfaqësueses, ndjej krenari enorme dhe motivim shtesë të jap maksimumin tim në fushë. Nëse duhet të veçoj një paraqitje që do të më mbetet përgjithmonë në mendje, është fitorja ndaj Luksemburgut përpara publikut vendas. Ajo ishte fitorja e parë e përfaqësueses së femrave senior pas 17 vjetësh dhe një moment me të vërtetë emocional për të gjithë ne. Të jesh pjesë e asaj gjenerate dhe të ndjesh gëzimin me shoqet e skuadrës dhe publikun është diçka që nuk do ta harroj kurrë."

Sezona në Sharjah i solli standarde të larta pune dhe një mjedis profesional. "Eksperienca në Sharjah ishte vërtet e veçantë për mua. Kushtet e punës ishin në një nivel shumë të lartë, nga organizimi dhe stërvitjet deri te kujdesi i përgjithshëm për sportistet. Si sportive femër u mirëpritja shumë mirë. Vitet e fundit aty po investohet gjithnjë e më shumë në sportin e femrave dhe gjithnjë e më shumë vajza inkurajohen të stërviten dhe të angazhohen aktivisht me sport. Ishte vërtetë bukur të shihje atë përparim dhe entuziazëm. Ajo që më gëzonte më së shumti ishte kur shikon se mund të jesh shembull dhe motivim për një vajzë të re që të fillojë të stërvitet. Mendoj se kjo është një nga gjërat më të bukura që mund t'i ndodhin një sportisti — të inspirosh dikë që të zgjedhë sportin dhe të besojë në aftësitë e veta."

Për barazinë gjinore ajo sheh përmirësim, por thekson se duhet investuar më shumë. "Mendoj se sot situata është shumë më e mirë krahasuar me më parë. Sporti i femrave po fiton më shumë vëmendje, ka përfaqësim më të madh mediatik dhe mbështetje, që është një hap vërtet pozitiv. Megjithatë, mendoj se ende ka vend për përparim, veçanërisht kur bëhet fjalë për investimet, kushtet e punës dhe mbulimin e vazhdueshëm mediatik të skuadrave dhe sportisteve femra. Besoj që cilësia, përkushtimi dhe rezultatet nuk kanë gjini. Kur sportistët marrin mundësi të barabarta, ata mund të tregojnë plotësisht potencialin e tyre. Prandaj shpresoj që në të ardhmen dallimet të jenë edhe më të vogla, dhe sporti i grave të marrë mbështetjen që meriton."

Ajo ndjen detyrë për t'u folur hapur për përvojat e saj dhe për të qenë shembull: "Mendoj se është shumë e rëndësishme që sportistët e suksesshëm të flasin për përvojat e tyre, sepse të rinjtë më lehtë mësojnë përmes shembujve. Nuk është e rëndësishme të ndajmë vetëm sukseset, por edhe sfidat, dështimet dhe punën e madhe pas çdo rezultati. Në këtë mënyrë fëmijët kuptojnë se suksesi nuk vjen gjatë natës, por me shumë punë, disiplinë dhe qëndresë. Po, ndihem përgjegjëse, sidomos sepse jam në kontakt të përditshëm me fëmijët dhe e di sa e rëndësishme është që ata të kenë modele pozitive. Nëse me historinë time arrij të motivoj të paktën një fëmijë të fillojë të merret me sport ose të mos heq dorë nga qëllimi i tij, atëherë mendoj që kam bërë diçka me vlerë."

Ajo pranon se ndonjëherë sportistet femra duhet të luftojnë për të njëjtin njohje: "Në fillim nuk mendoja në atë mënyrë. Shkoja në stërvitje kryesisht për dashurinë ndaj volejbollit dhe dëshirën për t'u përmirësuar, pa u krahasuar me sportistët meshkuj ose duke menduar nëse duhet të dëshmoj më shumë. Por, me kalimin e kohës, erdhën rezultatet dhe fitova më shumë përvojë, ndonjëherë ndihesha se si sportive femër duhet të dëshmoj shtesë për të marrë të njëjtën njohje dhe respekt. Mendoj se sot situata është shumë më e mirë se më parë, por ende ka vend për përmirësim, siç përmenda edhe më parë. Megjithatë, kurrë nuk e le të më dekurajojë. Në vend që të fokusohem në atë që nuk mund të ndryshoj, gjithmonë përpiqesha që puna, disiplinë dhe rezultatet në fushë të flisnin për mua. Besoj se pikërisht me paraqitje cilësore dhe punë të vazhdueshme mund të kontribuojmë që sporti i grave të marrë respekt dhe vlerësim gjithnjë e më shumë."

Sa i përket jetës familjare, martesa ka qenë mbështetëse: "Nuk mendoj që martesa duhet të jetë pengesë për një karrierë të suksesshme sportive. Përkundrazi, kur pranë vetes ke një person që të kupton dhe të mbështet, shumë më lehtë përballesh me të gjitha sfidat që sjell sporti profesional. Kam fat që bashkëshorti im është trajner i basketbollit, prandaj edhe ai është pjesë e botës sportive dhe e kupton mirë të gjitha obligimet, sakrificat dhe sfidat që sjell një karrierë sportive. Edhe para se të martoheshim, dhe tani si bashkëshort, ai gjithmonë ka qenë një mbështetje e madhe dhe një person që beson në mua dhe në qëllimet e mia. Mendoj që partneri i duhur nuk duhet të jetë një kufizim, por një forcë dhe motivim shtesë. Kur ka mirëkuptim, besim dhe mbështetje, martesa mund të kontribuojë që të jesh edhe më e fortë si person dhe si sportive."

Në fund ajo vendos theksin tek nevojat kryesore për të rinjat: më shumë mbështetje, mundësi dhe shembuj të dukshëm që do t'i ndihmonin vajzat të vazhdojnë karrierën sportive. Atanasova vazhdon të kombinojë angazhimet e klubit Rabotnicki me punën me të rinjtë dhe dëshiron t'i përdorë përvojën e saj për të nxitur brezin e ardhshëm.

Foto: material shtypi nga ngjarja