Василка Ѓурчиновски: 1 септември не е враќање, туку нова можност
Наставничката и експертка за образование зборува за учењето, границите и што значи вистински успех.

На 1 септември училиштата повторно оживуваат — мирис на нови тетратки, чекорите на децата во ходниците и возбудата од првиот ден. За Василка Ѓурчиновски, дипломиран професор по математика и магистер по образование, тој датум значи многу повеќе од отпочнување календарска обврска: е нова можност.
Ѓурчиновски има повеќе од две децении искуство во воспитно-образовниот процес, 15 објавени домашни и меѓународни научни трудови и повеќе од 300 сертификати, признанија и професионални усовршувања. Но таа вели дека бројките се само рамка; вистинската приказна е во часовите подготвување, истражувањата и одлуките што стојат зад нив.
За почетокот на секоја учебна година таа поставува едно прашање: „Што можам оваа година да направам подобро?“ Тоа прашање ја тера да бара нови методи, повеќе стрпение и — најважно — да знае да слуша. Ако најмладите ги учиме да бидат љубопитни и да не се плашат од грешки, наставникот, вели таа, мора постојано да останува ученик.
Учење што не е само формула
Математиката ѝ послужила како пример: решението ретко доаѓа од првиот обид — понекогаш мора да се вратите чекор назад, да пробате поинаку и да продолжите. Таа го гледа секој сертификат како вложување во себе, секој труд како мала приказна, а секоја конференција како повод да се отвори умот за нови идеи.
Подалеку од училницата, таа е сопруга и мајка на две ќерки — едната студентка, другата ученичка. Признава дека балансирањето е тешко и не го прифаќа митот дека жената може да има сè без последици. Времето е незаменливо: можете да надоместите состаноци, но не и вчерашен разговор со дете — и токму тоа ја учи како да го распределува своето внимание.
За границите во работата е јасна: тие се таму каде што посветеноста почнува да се злоупотребува. „Понекогаш најзрелиот облик на професионална одговорност што можете да ја кажете е: ‘Не можам.’“ Таа нагласува дека одбивањето не е знак на несоседство туку на познавање на сопствените граници.
Денес успехот за неа не се мери само со дипломи или објави туку со тоа што ќе оставите зад себе — луѓето што сте ги инспирирале, врските што сте ги одржале и присуството што сте го дарувале кога било најважно. Да бидете присутни, а не совршени, е нејзината основна мерка на успех.
Фото: приватна архива


