Маја Оџаклиевска за најтешките години: „Не се срамам од чесна работа!“

Пејачкиот феномен со ангелски глас, Маја Оџаклиевска, со децении важи за една од најценетите музички уметници во регионот. Денес живее тивко во Старо Село во близина на Велика Плана и јавно зборува за најтешките фази од животот — од привременото напуштање на естрадата до долгогодишната грижа за внукот со аутизам.

Кризата и тешката економска состојба во 1992 година ја натераа да ја прекине кариерата и да бара постојан приход надвор од музиката. Пријател ѝ кој имаше вулканизерска продавница каде што се продаваа користени гуми ја препорача за работа како надзорен орган.

Таа се присетува на реалностите што не личеа на сцена: „Ме вработи, а беше презадоволен кога открив дека работниците го поткрадуваат“. Месечната плата тогаш беше скромна — околу 500 германски марки — во споредба со парите што некогаш ги земала за една песна. Но, никогаш не се срамела од чесна работа: „Платата ми беше околу 500 марки, а дотогаш за една песна земав и по 1.000. Но, бев благодарна што можам поштено да го заработам мојот денар. Не постои чувство на незадоволство кога парите ги заработувате со сопствен труд. Додека работата е чесна, секој денар е голем како куќа. Мајка ми секогаш ми велеше: ‘Сине, Бог нема ништо против чесната работа’“.

Радикални промени заради егзистенцијата

Додека живеела во Шведска, таа работела како дадилка, а исто така и во фабрика каде што исправувала конзерви — искуства што покажуваат дека била подготвена да направи се за да обезбеди за семејството.

Најголемата лична битка ѝ е поврзана со внукот Лука, кому на петгодишна возраст му беше дијагностициран аутизам. Со години таа беше целосно посветена на неговото одгледување и нега, понекогаш ставајќи ја кариерата на страна. Поради неговите потреби, семејството донесе одлука да биде сместен во дом за лица со развојни попречености во Стамница, во близина на Петровац на Млави.

За состојбата во домот Маја апелираше до одговорните: „Таму за него се грижи одличен, но за жал мал тим. Таму има околу 300 луѓе со развојни попречености. Одговорноста не смее да падне врз толку малку вработени. Навистина апелирам до оние кои донесуваат одлуки да му помогнат на тој дом и да обезбедат услови за вработување уште луѓе, за тие деца да ја имаат целата потребна нега, исхрана и здравствена заштита“. И покрај се, таа ги ценува малите напредоци: „Мојот внук полека почнува тука и таму да зборува, да реагира на ситуацијата околу себе. Прекрасно е да се гледа како растат децата. Многу сум им благодарна на моите ќерки што родија деца. Оние чисти, млади душички и нивните очи кога ќе ве погледнат – тоа се најубавите моменти во животот“.

Фото: прес-материјал од настанот