Mickoski e kritikoi opozitën në fjalimin për 35 vjet pavarësi

Më 8 shtator, në shënimin e 35‑vjetorit të pavarësisë, Hristijan Mickoski kritikoi ashpër opozitën në fjalimin e tij, duke e akuzuar se përpiqet të diskreditojë çdo përparim dhe të mbjellë dyshim edhe gjatë festimeve kombëtare.

Sipas Mickoskit, kundërshtarët politikë përhapin pesimizëm dhe janë kundër projekteve që, sipas tij, e çojnë vendin përpara — nga spitalet dhe rrugët te një qendër e re klinike, investime infrastrukturore komunale, hekurudha me shpejtësi të lartë dhe rritje pagash e pensionesh.

“E kuptoj që detyra e tyre kryesore është të njollosin çdo gjë që sjell përparim, të ndajnë, të fusin dyshim në gjithçka që bëhet, madje edhe në gëzimin dhe festimin për këtë 8‑të shtator. Ka pafund pyetje, kualifikime dhe përcaktime prej të cilave njeriu duhet të zhgënjehet. Ata janë një fabrikë që prodhon pafuqishmëri, dëshpërim dhe nihilizëm. Urrejtje që helmon shoqërinë, penë që shpifin, ofendojnë. Sikur të ishte norma. Një politikë e tillë e humbësve duhet të na tërheqë të gjithë poshtë. Çdo i ri të fillojë të hezojë, të na paraqesin si të gjithë njësoj kur jemi kaq shumë të ndryshëm. Ata janë kundër gjithçkaje që ecën përpara. Kundër spitaleve, kundër rrugëve, kundër një qendre të re klinike, kundër objekteve infrastrukturore për komunat siç ndërtojmë ne, kundër hekurudhës së shpejtë, kundër rritjes së pagave dhe pensioneve. Kundër qendrave të të dhënave, kundër investimeve të reja. Nëse thuhet se duhet një aeroplan i ri qeveritar, ata menjëherë ngrihen dhe thonë se luksizohemi. Dhe nuk numërojnë sa jetë do të shpëtohen sepse ai aeroplan është edhe për atë qëllim. Kjo është politikë e ngushtë. Dhe në fund kur gjithçka të përfundojë, as qendrat për të dhëna, as spitalet, as shkollat në komunë as aeroplani nuk do ta marr me vete, kjo mbetet për qytetarët e shtetit, për popullin. Dhe shumë më thonë të mos tërhiqem, por unë jam njeri i arsyeshëm, i jap shans dialogut, sepse besoj se e mira gjithnjë i mposht të keqen, dhe sepse politika është një aftësi e dialogut, që është më e mençur dhe më e qëlluar se polarizimi dhe bllokimi. Do të ndërtoj ura, do të shtrij dorën për çështje të rëndësishme për të ardhmen tonë dhe nuk do të heq dorë nga ofrimi i dialogut, sepse të gjithë krenaria, madje edhe e imja, s’ka rëndësi kur bëhet fjalë për Maqedoninë,” tha Mickoski.

Besimi, paraprak i çdo dialogu

Mickoski paralajmëroi se ka çështje për të cilat nuk mund të ketë kompromis dhe i lidhi ato me identitetin kombëtar dhe kujtesën historike. Ai kërkoi masa për ndërtimin e besimit para se të nisin negociata të thella dhe përmendi pika ligjore dhe kulturore që sipas tij opozita duhet t’i pranojë.

“Unë dëshiroj dhe punoj që ne të jemi brezi që do ta çojë shtetin në Bashkimin Evropian. Nuk ka alternativë tjetër, kjo është e vërtetë. Por njëkohësisht secili prej jush duhet të dijë se ka edhe një sfidë të fundit që qëndron përpara nesh, jo për ta përfunduar rrugën por për ta nisur atë. Jo sepse kemi ndonjë garanci se do ta arrijmë qëllimin, por për të filluar të ecim atë rrugë. Dhe do të dëgjoni të gjitha ato britma të hipokritëve nga paaftësia e kundërshtarëve tanë politikë ose të paktën një pjesë e tyre, të cilët thonë në një gjendje vetëkënaqësie, zgjidhni problemin. Dhe aspak nuk janë të vetëdijshëm se ata janë ata që në thelb krijuan problemin, të cilët duke pranuar propozimin në një mënyrë aventuriere krijuan kushtet për përparimin tonë drejt njohjes së plotë brenda BE-së. Të njëjtët që i dëgjojmë sot në skenë të hapur na ftonin ta zgjidhnim. Dhe po, ne do ta zgjidhim. Por duhet durim. Së pari të krijohet besimi, dhe për të krijuar besim duhet të ndalet injorimi i vendimeve të Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut në Strasburg për komunitetin maqedonas. Duhet të ndalet mohimi i së drejtës së gjuhës sime amtare maqedonase. Duhet të ndalet kërkimi i rrënjëve të popullit maqedonas si rezultat i një vendimi të Kominternit komunist, por të pranohet një fakt që është shekuj i vjetër. Këto janë fakte nga të cilat nuk ka arratisje; derisa t’i pranojmë këto fakte, atëherë nuk ka besim. Dhe kur nuk ka besim nuk ka dialog. Prandaj së pari le të krijojmë besimin dhe më pas të udhëheqim dialogun. Dialogu pa besim nuk çon askund. Vetëm çon në probleme të reja dhe humbje të reja,” shtoi Mickoski.