Сергеј Андреевски за Андрос: судирот на црвената земја и синото море

Сергеј Андреевски раскажува за моментот кога слегува од ферибродот и од првиот здив го почувствува островот Андрос — мирисите на каменот, допирот на морето и ситните детали на ридестиот пејзаж што го преуредуваат творечкиот поглед.

Кога црвеното ја среќава сината

Во неговото сведоштво пејсажот повторно и повторно ја поставува истата визуелна игра: терикота-набоени земја и беспределеното сино на море и небо. „Тој судир на црвената со сината е фасцинантен и чудесно привлечен – магија,“ објаснува тој, и го кажува тоа како причина зошто островот постојано го повикува.

Андрос сè уште чува таинствени плажи каде што водата продира до утробата на копното; понекогаш ветарот во воздухот крева црвена прашина што ја менува временската палета. Камените огради кои се нижат по ридовите и старите масливи дрвја — сведоци на некогашната благосостојба — ѝ даваат на природата скулпторски белег што храни визуелната имагинација.

„Првпат островот го посетивме заедно со сопругата во 2024 година.“ Нашиот домаќин беше Харис Савидес, архитект, фотограф и естета од светски калибар, кој ги воведе и ги покажа тајните на своето мирно, креативно прибежиште и ја сподели идејата за создавање уметничко село.

Андреевски додава дека веќе следната година неговата Amalia Gardens почнува да зрачи како уметничка резиденција. Годинава трет пат бев присутен на Андрос, и заедно со колегата Никола Пијанманов ги вкрстивме нашите дела со трудовите на учесници од Грција и од светот, оставајќи моќни дела како сведоштво за нашата средба со просторот.

Текстот не е обичен туристички опис, туку извештај од поле на еден уметник: внимателен кон текстурите, мирисите и звуците на руралниот живот — ѕвони, гласовите на овци и козјици и тајните поточиња што се појавуваат и исчезнуваат меѓу карпите. За Андреевски, Андрос стана постојан извор на материјал и значење.

Фото: приватна архива